 1. |
 1.10.1 |
 Inhoud 1.10 |
|
|
| ||||||||||
1.10. Stimulerende maatregelen voor werklozen
WerkgelegenheidsprojectenBij stimulerende maatregelen gaat het om:
1. Van Melkertbanen, ID-banen naar de Wet Werk en Bijstand(1.10.1.)Werkgevers kunnen in aanmerking komen voor fiscale maatregelen, waardoor bepaalde werklozen sneller aan werk geholpen kunnen worden. Het gaat in het bijzonder om de afdrachtvermindering langdurig werklozen, waarop hoofdstuk 4.5. nader ingaat (4.5.4.3.).
Achtergrond informatie bij de "werkgelegenheidsprojecten":
Een werkgelegenheidsproject schept niet alleen werk, maar heeft doorgaans ook tot doel om deelnemers te laten uitstromen naar regulier werk. De genoemde projecten laten zich onderscheiden naarmate de nadruk ligt op het scheppen van (additioneel) werk of het vinden van regulier werk waarvoor geen subsidie wordt ontvangen.
Scheppen van werk
Dat de uitstroom uit een project gering is, betekent nog niet dat een project faalt. Voornamelijk bij werk dat onder de verantwoordelijkheid van de gemeente plaatsvindt kan het ook gaan om sociale activering van uitkeringsgerechtigden. Gemeenten scheppen daarom gesubsidieerde arbeid, teneinde een sociaal isolement van langdurig werklozen te voorkomen of te doorbreken. Zeker zo belangrijk in dat activeringsbeleid is dat die personen een zinvolle invulling aan hun leven kunnen geven, in het bijzonder door maatschappelijk nuttig werk te doen. Niet zelden gaat het om werkzaamheden waarvoor anderen geen motivatie kunnen opbrengen, zeker niet gezien de geringe vergoeding die daarvoor wordt geboden.
Bij het scheppen van werk voor langdurig werklozen door gemeenten gaat het om de instroom- en doorstroombanen (1.10.1.), alsmede om de sociale werkvoorziening (1.10.5.). Ook het WIW-dienstverband voor oudere langdurig werklozen is een werkgelegenheidsproject dat hoofdzakelijk werk schept, gezien de geringe uitstroom (1.10.2.). Het onderscheid tussen de ID-, WIW- en SWV-plaatsen, is te vinden in de mate van begeleiding die medewerkers nodig hebben. Bij een ID-baan wordt de grootste zelfstandigheid verwacht, aangezien deze medewerkers onder normale omstandigheden moeten kunnen werken. Een WIW-er krijgt doorgaans meer begeleiding, waarvoor de WIW-organisatie zorgt of laat zorgen, ook al wordt de WIW-er uitgeleend aan derden. Een medewerker op een sociale werkplaats heeft relatief veel begeleiding nodig, hoewel degene in enige mate zelfstandig eenvoudige werkzaamheden moet kunnen uitvoeren.
Uitvoerders van de regelingen hebben niet het streven om deelnemers te laten "doorgroeien" van een SWV-, naar een WIW- en later naar een ID-baan. In deze volgorde zijn de regelingen niet bedoeld, oftewel ze zijn niet aanvullend. In bepaalde opzichten wordt er wel met een overstap rekening gehouden. Zo kan bij herindicatie van een SWV-er blijken dat hij andere passende arbeid moet accepteren, waarbij hem een WIW-dienstverband wordt aangeboden. Daarmee ontvangt degene nog de nodige begeleiding. Verder geldt dat de dienstjaren in de ene regeling kunnen meetellen voor bijvoorbeeld de vaststelling van het (maximum) loon dat degene mag ontvangen volgens de andere regeling.
Hoewel uitstroom wordt gestimuleerd, kunnen medewerkers lange tijd op grond van genoemde regelingen gesubsidieerde arbeid verrichten. Daarbij dient wel de voorwaarde gesteld te worden dat het werk additioneel is, oftewel dat het gaat om werk dat anders niet tegen beloning wordt verricht. Daarop worden arbeidsplaatsen beoordeeld. Aangezien dit slechts in beperkte mate te toetsen is of wordt getoetst, bestaat de kans dat gesubsidieerde werk reguliere arbeid verdringt. Van de meer dan 3 % van de totale werkgelegenheid die er aan banen is geschept, zal een deel ten koste van regulier werk zijn gegaan, hoewel niet precies bekend is (en kan zijn) hoe groot dat deel is.
Vinden van regulier werk
Bij het vinden van werk zijn er extra inspanningen nodig als de afstand tot de arbeidsmarkt groot is. Deze afstand wordt door het arbeidsbureau bepaald, door een indeling naar voldoende (fase I), matig (fase II), slecht (fase III) en niet (fase IV) bemiddelbaar (1.9.1.).
Het opdoen van werkervaring kan zuiver dienen om de bemiddelbaarheid van een medewerker te vergroten, waarmee de kansen op regulier werk toenemen. Naast het opdoen van ervaring kan de medewerker laten zien dat hij goed kan functioneren in een arbeidsrelatie. Denk aan de WIW-detachering van jonge werklozen door gemeenten (1.10.2.). Bij het WIW-project voor jongeren ligt de nadruk op het vinden van werk. Voornamelijk doordat jongeren reeds in het eerste jaar van de werkloosheid een WIW-plaats krijgen aangeboden en zij gehouden zijn om hun kansen op werk via deze weg te vergroten. Daarmee is ook gediend dat zij niet lang hetzelfde werk blijven doen voor dezelfde werkgever, maar bijvoorbeeld na zes maanden een andere arbeidsplek krijgen. Ook het aanbieden van verschillende werkervaringsplaatsen beoogt de kansen op werk te vergroten (1.10.3.). In het bijzonder wanneer de medewerker in dienst blijft bij een reguliere werkgever, nadat die werkgever geen loonsubsidie meer ontvangt door het verstrijken van de tijd waarvoor die subsidie werd toegekend door de gemeente.
Voor andere bemiddelingsactiviteiten is de term "werkgelegenheidsproject" minder passend, aangezien het daarbij niet zo zeer gaat om het scheppen van werkgelegenheid, maar (meer) om het gericht wegnemen van verschillende drempels om regulier werk te vinden of te behouden. Denk aan de instrumenten die de uitvoeringsinstelling inzet of laat inzetten voor de reïntegratie van arbeidsgehandicapten (1.10.4.), alsmede aan de WW-proefprojecten om langdurige werkloosheid te voorkomen (1.10.6.). Hierbij staat duidelijk het vinden of behouden van werk voorop. De uitvoeringsinstelling stimuleert bemiddeling door tijdelijke maatregelen, zoals (loon)subsidie en loonsuppletie, voorzieningen, scholing, training, begeleiding en proefplaatsing. Dat neemt niet weg dat werklozen en vooral ook arbeidsgehandicapten die onder het beheer van de gemeente vallen, voor dezelfde of vergelijkbare instrumenten in aanmerking kunnen komen.
Slechts weinig werkgevers zullen zich bij het aanbod van arbeidskrachten blindstaren op de subsidie die daarbij wordt verleend. Hoewel een subsidie de drempel kan verlagen, zullen veel werkgevers zich blijven realiseren dat het er om gaat om goede werknemers in dienst te nemen. Bij voorkeur medewerkers die ervaring hebben opgedaan met vergelijkbaar werk. De bemiddelbaarheid van medewerkers neemt sterk toe als zij ervaring opdoen met werk waar vraag naar is op de reguliere arbeidsmarkt en goed werk leveren.
Inhoudsopgave
|
|
| ||||||||||
| Door gebruik te maken van deze website of andere diensten van ArbeidsConsultancy gaat u akkoord met de algemene voorwaarden, inclusief de uitsluiting van de aansprakelijkheid voor (type)fouten. |
 |